Στην Κική Δημουλά το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας

Με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας τιμήθηκε για το σύνολο του έργου της η ποιήτρια Κική Δημουλά από τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο. Η βράβευση έγινε κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2010. 

(ομιλια υπ. πολιτισμου)

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα, όπου και ζεί. Παντρεύτηκε τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Χαρακτηριστικά της ποίησής της είναι η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών, η ασυνήθιστη χρήση κοινών λέξεων και η πικρή φιλοπαίγμων διάθεση

Βραβεία

Τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1971) για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1988) για τη συλλογή Χαίρε ποτέ και με το Βραβείο Ουράνη (1994) της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης. Η Association Capitale Européenne des Littératures την βράβευσε, τον Μάρτιο του 2010, με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας στο πλαίσιο της πέμπτης Ευρωπαϊκής Συνάντησης Λογοτεχνίας. Τον Φεβρουάριο του 2011 τιμήθηκε με το «Μεγάλο Bραβείο Λογοτεχνίας» για το 2010 των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της.

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Ισπανικά, τα Ιταλικά, τα Πολωνικά, τα Βουλγαρικά, τα Γερμανικά και τα Σουηδικά.

Αποσπάσματα από συνέντευξή της

(trans.kathimerini.gr)
«Η ευγένεια με κατέστρεψε»
«...βλέπω ότι είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε. Εκλεισε το δρόμο στη ζωή μου. Υπέμεινα πράγματα που δεν θα έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας: ότι θα πίκραινα, θα πείραζα, θα αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Τελικά, έκανα μια αφαιρετική κατάσταση, να περιμένω να μου δοθούν τα πράγματα που επιθυμώ, χωρίς να θέλω να τα πάρω διά της βίας. Αλλά αυτό ήταν μια ήττα. Καθαρή ήττα. Και άδικα αυτός ο φίλος, σήμερα, χθες ή προχθές ή επί έτη, είτε είναι υπαρκτός είτε είναι η φωνή της συνειδήσεως, μου είπε ότι θέλω να καπελώσω τον κόσμο. Δεν θέλω καθόλου να καπελώσω τον κόσμο. Να καπελώσω έναν άνθρωπο, ναι, θα το ήθελα. Και αν ένας άνθρωπος είναι όλος ο κόσμος για μας κάποια στιγμή... Ναι, ναι, βεβαίως. Γιατί όχι; Αν εννοούσε ότι είναι πολύ ακατάλληλη στιγμή για να καπελώσω έναν άνθρωπο ή όλο τον κόσμο, θα του απαντούσα ότι δεν είναι καθόλου ακατάλληλη η στιγμή, εφόσον αναπνέω, σκέφτομαι, αισθάνομαι και επιθυμώ».

Συλλογές - Κείμενα

• Ποιήματα 1952
• Έρεβος 1956, Στιγμή 1990
• Ερήμην Δίφρος 1958, Στιγμή 1900
• Επί τα ίχνη, Φέξης 1963, Στιγμή 1989
• Το λίγο του κόσμου 1971, Νεφέλη 1983, Στιγμή 1900
• Το τελευταίο σώμα μου, Κείμενα 1981, Στιγμή 1989
• Χαίρε Ποτέ, Στιγμή 1988
• Η εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994
• Ενός λεπτού μαζί, Ίκαρος 1998
• Ποιήματα ( Συγκεντρωτκή έκδοση ), Ίκαρος 1998
• Ήχος Απομακρύνσεων, Ίκαρος 2001
• Ο Φιλοπαίγμων μύθος, Ίκαρος 2004 (Ομιλία κατά την τελετή αναγόρευσής της ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών)
• Εκτος σχεδίου, Ίκαρος 2005 (πεζά κείμενα)
• Χλόη θερμοκηπίου, Ίκαρος 2005
• Συνάντηση Γιάννης Ψυχοπαίδης, Κική Δημουλά, Ίκαρος 2007 (Ανθολογία με ζωγραφικά σχόλια του Γιάννη Ψυχοπαίδη)
• Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Ίκαρος 2007
• Τα εύρετρα, Ίκαρος 2010

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948

• Κρατῶ λουλοῦδι μᾶλλον.
  Παράξενο.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  πέρασε κῆπος κάποτε.
  Στὸ ἄλλο χέρι
  κρατῶ πέτρα.
  Μὲ χάρη καὶ ἔπαρση.
  Ὑπόνοια καμιὰ
  ὅτι προειδοποιοῦμαι γι᾿ ἀλλοιώσεις,
  προγεύομαι ἄμυνες.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  πέρασε ἄγνοια κάποτε.
  Χαμογελῶ.
  Ἡ καμπύλη του χαμόγελου,
  τὸ κοῖλο αὐτῆς τῆς διαθέσεως,
  μοιάζει μὲ τόξο καλὰ τεντωμένο,
  ἕτοιμο.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  πέρασε στόχος κάποτε.
  Καὶ προδιάθεση νίκης.
  Τὸ βλέμμα βυθισμένο
  στὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα:
  τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ
  τῆς προσδοκίας γεύεται.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  πέρασε πίστη κάποτε.
  Ἡ σκιά μου, παιχνίδι τοῦ ἥλιου μόνο.
  Φοράει στολὴ δισταγμοῦ.
  Δὲν ἔχει ἀκόμα προφθάσει νὰ εἶναι
  σύντροφός μου ἢ καταδότης.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  πέρασ᾿ ἐπάρκεια κάποτε.
  Σὺ δὲν φαίνεσαι.
  Ὅμως γιὰ νὰ ὑπάρχει γκρεμὸς στὸ τοπίο,
  γιὰ νά ῾χω σταθεῖ στὴν ἄκρη του
  κρατώντας λουλούδι
  καὶ χαμογελώντας,
  θὰ πεῖ πὼς ὅπου νά ῾ναι ἔρχεσαι.
  Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
  ζωὴ πέρασες κάποτε.
   περισσότερα ποιήματα
  
  
  
  

πηγη:el.wikipedia.org, trans.kathimerini.gr, culture.gr