Νίκος Γούναρης 1915 – 1965 - "Έφυγε σαν σήμερα"

O τραγουδιστής με τη βελούδινη φωνή, Νίκος Γούναρης, γεννήθηκε στη Ζαγορά του Πηλίου το 1915 και μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950 στο ελληνικό πεντάγραμμο.

Μικρός ακόμη, γύρω στο 1930, πήγαινε με τον πατέρα του (που έπαιζε μαντολίνο) στο Βόλο και τραγουδούσαν ντουέτο (Δημ. Κότταλης). 
Ο Νίκος Γούναρης πρωτοεμφανίστηκε το 1936 και αναδείχθηκε στην Κατοχή


Τον συναντάμε ως βαρκάρη στο λιμάνι της Κέρκυρας. Εκεί τον άκουσε ο Αλ. Ζαμάνος (που ήταν επαγγελματίας κιθαρίστας) και τον πήρε μαζί του στη Λευκάδα. Έτσι, ο Γούναρης άρχισε την καλλιτεχνική του καριέρα από την πλατεία της Λευκάδας, τραγουδώντας στο τότε ζαχαροπλαστείο Δελέζα (1936). Παράλληλα μετείχε στη Μαντολινάτα του "Ομίλου Φιλοπρόοδων Νέων", παίζοντας μαντολίνο. 
Λίγο πριν τον Πόλεμο πήγε στην Αθήνα και άρχισε να εμφανίζεται σε Kέντρα, ενώ τότε κυκλοφόρησε και τον πρώτο του δίσκο "Ήθελα νά 'μουνα Αδάμ".
Ο Νίκος Γούναρης προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην αντίσταση και στον αγώνα της απελευθέρωσης. Για τις πράξεις του τιμήθηκε με το Αριστείο της Εθνικής Αντίστασης.
Η δεκαετία του '50 χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη κόντρα του λαϊκού και ελαφρού τραγουδιού, το οποίο ταίριαζε απόλυτα με την προσπάθεια της Ελλάδας να γίνει επιτέλους Ευρώπη, μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο. Ο Γούναρης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του είδους. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Τσιτσάνη: «Όσο υπάρχει Γούναρης δεν μπορεί το λαϊκό να σηκώσει κεφάλι». Το λαϊκό τραγούδι θα πάρει, βεβαίως, τη ρεβάνς πολύ σύντομα, τη δεκαετία του '60 και θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά τα επόμενα χρόνια.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 πρωτοπήγε στις ΗΠΑ και εμφανίστηκε σε διάφορα διάσημα Κέντρα και Θέατρα, μεταξύ των οποίων και στο Κάρνεγκυ Χωλ. Από τότε πηγαινοερχόταν στην Αμερική, κεντώντας "ένθεν και εντεύθεν" του ωκεανού τον αξέχαστο θρύλο του. Tραγούδησε με μεγάλη επιτυχία στου "Καλαμπόκα". 


Από μικρός είχε την ατυχία να μείνει ανάπηρος (όταν ένα κάρο πάτησε και έλειωσε τα δάχτυλα του ποδιού του). Το 1946 υποβλήθηκε στην πρώτη ορθοπεδική εγχείριση και η κατάσταση βελτιώθηκε μεν, αλλά δεν αποκαταστάθηκε και τον ταλαιπωρούσε συνεχώς (ώσπου το 1965 φαίνεται ότι --και λόγω ζάχαρου-- εξελίχθηκε σε γάγγραινα...).

Πέθανε στις 5 Μαΐου του 1965, χτυπημένος από την επάρατη νόσο

[Προτομή Νίκου Γούναρη / Παράδεισος Αμαρουσίου/ Γλύπτης: Νικόλαος Ίσαρης]

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ 
Μεγάλες επιτυχίες του υπήρξαν τα τραγούδια: «Αυτός ο άλλος», «Ένα βράδυ που 'βρεχε», «Σκαλί σκαλί θα κατεβώ» και «Άρχισαν τα όργανα».

Αλλάχ Αν ήμουνα Θεός Άρχισαν τα όργανα Αυτός ο άλλος Για μας κελαηδούν τα πουλιά Για τις γυναίκες ζούμε Για την απονιά σου Γλυκά μου μάτια αγαπημένα Ένα βράδυ που ΄βρεχε Έρωτά μου Εσύ με κάνεις να γράφω τραγούδια Η Σουσουράδα Θυμήσου Και ρωτάω τα κύματα Λίγα λουλούδι Μαντινάδες Μαρί Μαχαραγιάς αν ήμουνα Μ΄ έκαψες, μ΄ έκαψες Μη μου παραπονιέσαι

Μη σε τρομάζουν τα γκρίζα μαλλιά μου Μια κότα στρουμπουλή Μπέμπα Να το πάρεις το κορίτσι Να ΄χα δυο ζωές να σ΄ αγαπούσα Ο Καπετάνιος Ο Κουμπάρος κι η Κουμπάρα Ο μήνας έχει εννιά Ο παλιατζής Όλα τα τραγούδια μου τα ΄γραψα για σένα Όμορφη Αθήνα Πάμε στα μπουζούκια Ποιά να ΄σαι εσύ Που να ΄σαι τώρα αγαπημένη Σε είδα να κλαδεύεις Σκαλί, καλέ μου, σκαλί Το τραγούδι της Αθήνας Τα γαλανά ματάκια σου Τράβα σωφέρ μη σταματάς

ΠΗΓΗ:sansimera.gr,wikipedia.org, musipedia.gr,ieraodo.blogspot.com

facebook.com/pages