Ποια συγκριτικά «πλεονεκτήματα» διαθέτει ο Δήμος Βοΐου για να στοιβάξουν τις χαμένες αξιοπρέπειες τόσων ανθρώπων;

του Χρήστου Παπαδόπουλου

Φορτώθηκαν τον μπόγο με τα απαραίτητα, και κίνησαν γεμάτοι όνειρα και ελπίδες για μια νέα ζωή, για άλλους τόπους, στα ξένα μέρη.

Είναι οι χιλιάδες μετανάστες, οικονομικοί και μη που κατέκλισαν την χώρα μας και όλη την ευημερούσα δύση. Είναι αυτοί που, που ως νέοι χρυσοθήρες, κατελήφθησαν από ένα νέο «Πυρετό του Χρυσού του Κλοντάικ». Μόνο που οι σύγχρονες όχθες αυτού του ποταμού, ήταν οι κάδοι απορριμμάτων των μεγάλων αστικών κέντρων και ειδικότερα αυτών της Αθήνας.

Η ανέχεια και η εξαθλίωση οδήγησε τους χιλιάδες αυτούς ανθρώπους, να χάσουν κάθε είδους αυτοσεβασμό. Ρακένδυτοι και ρυπαροί, αναζητούν τροφή με κάθε τρόπο και είναι αποφασισμένοι, για όλα… Κατά ορδές ή μόνοι βγαίνουν από τις κρύπτες τους σε αναζήτηση της επιβίωσης. Οι ΕΛπίδες τους γίνονται ΛΕπίδες που ματώνουν όχι μόνο τα όνειρα τους, αλλά και ότι βρουν στο διάβα τους. Ο αρχικός οίκτος από την ταλαιπωρημένη εμφάνιση και τη καταβεβλημένη όψη τους, μετατρέπεται γρήγορα σε φόβο και μίσος. Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθούν. Οι κάθε είδους «χρυσαυγήτες» δεν αργούν να ανθίσουν αναδύοντας ταυτόχρονα την μπόχα του φασισμού που κουβαλάνε κάτω από τις μασχάλες τους.
Οι όχθες του νέου Κλοντάικ, έγιναν γκέτο στις συνοικίες της πρωτεύουσας. Έγιναν τρόμος και φόβος. Το κράτος ανήμπορο και ανίκανο να πολεμήσει την αντίφαση, που παρήγαγε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αναζητούνται απεγνωσμένα τρόποι και λύσεις για να ξεφορτωθούν τη σκαρτάδα που εισήγαγαν. Ψάχνουν να φτιάξουν χωματερές και νέους καιάδες για να θάψουν τα «αποβράσματα» που το ίδιο σύστημα εκκόλαψε και ανέπτυξε. Έτσι νομίζουν ότι θα καθαρίσουν την «καθωσπρέπει» ζωή τους και θα την επαναφέρουν στους «πολιτισμένους» ρυθμούς της.
Η περιφέρεια για άλλη μια φορά επιλέγεται για να γίνει η χαβούζα που θα υποδεχτεί τα ανθρώπινα «απόβλητα» του Αθηναϊκού κράτους. Με άλλοθι την προσωρινή «παραμονή» των παράνομων οικονομικών μεταναστών, τους οδηγούν στη Κοζάνη (Νεάπολη), 600 και πλέον χιλιόμετρα μακριά, μέχρι να τους ξαναμεταφέρουν και πάλι στην Αθήνα για να τους απελάσουν οριστικά!!! Γιατί άραγε επιλέγεται αυτή η «σύντομη» διαδρομή των 1200 χιλιομέτρων πήγαινε-έλα; Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτή την πολιτική τους επιλογή;


Ως έλληνες γνωρίζουμε από τον καθένα καλλίτερα, ότι «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Ποια είναι όμως τα συγκριτικά «πλεονεκτήματα» που διαθέτει ο Δήμος Βοΐου για να στοιβάξουν τις χαμένες αξιοπρέπειες τόσων ανθρώπων;


Μήπως είναι ο ερειπωμένος τόπος, που μοιάζει ως τόπος εξορίας από τη χρόνια συνεχιζόμενη εγκατάλειψη, λόγω έλλειψης προσοδοφόρων απασχολήσεων; 


Μήπως η μακρινή απόσταση του, από το την ταλαιπωρημενη Αθήνα; 


Μήπως οι «δυναμικές» παραγωγές που διαθέτει η περιοχή και οι οποίες απαιτούν φθηνό ανθρώπινο δυναμικό;
Μήπως η αδυναμία ουσιαστικής αντίδρασης από το ήδη αποδυναμωμένο ανθρώπινο δυναμικό που ζει ακόμη στην περιοχή;
Μήπως η έλλειψη ικανού πολιτικού δυναμικού να αντιδράσει αποτελεσματικά στην ανάπτυξη ενός τέτοιου σχεδίου ή μήπως επειδή αντίθετα υπάρχουν οι κατάλληλοι, που μπορούν να προπαρασκευάσουν και να υποδεχτούν την ανάπτυξη ενός τόσο προσοδοφόρου σχεδίου για την περιοχή;


Ή μήπως όλα μαζί, συνθέτουν το ιδανικό πακέτο για την εγκατάσταση μια τέτοιας «χωματερής»;


Όλα αυτά που εύκολα προκύπτουν, ως απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα, μαζί με την κατάργηση της εντοπιότητας στην απασχόληση, τις εταιρείες διάθεσης-ενοικίασης ανθρώπινου δυναμικού (σύγχρονο δουλεμπόριο), τον τεμαχισμό και την πώληση της ΔΕΗ, την δραματική μείωση του μισθοδοτικού κόστους εργασίας, συνθέτουν το κατάλληλο περιβάλλον ώστε να εγκατασταθεί ένα νέο μοντέλο απασχόλησης κατά τα πρότυπα των αδαμαντωρυχείων της Νιγηρίας… 

kozan.gr