Απεβίωσε ο ποιητής και κριτικός Μάνος Λουκάκης

Έφυγε» πρόωρα, τα ξημερώματα της Δευτέρας 9 Μαΐου, ο φιλόλογος, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας Μάνος Λουκάκης. 


Ο Μάνος Λουκάκης γεννήθηκε το 1951 στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα και ασχολήθηκε για χρόνια με την κριτική βιβλίου σε εφημερίδες και περιοδικά.

Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο, «Ζήτω το Ξενοδοχείον της Μεγάλης Βρετανίας», εκδόθηκε το 1989.

Ακολούθησαν το 1998 το «Σαν τη Μαρία το πρωί», το 2000 η «Παλάμη ωχρού μελισσοκόμου», το 2002 «Η ρομάνς της μοδίστρας», το 2003 «Ο Ισπανός συμβολαιογράφος»
Το 2004 συγκέντρωσε στην ανθολογία, «Ποιος είν’ τρελλός από έρωτα», τα αγαπημένα του ερωτικά ποιήματα από τον Σολωμό μέχρι τον Σεφέρη. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά η λέξη, Εντευκτήριο, Πόρφυρας, Νέο Επίπεδο κ.ά.

Αποσπάσματα από συνέντευξη στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ 2/1/03

«Με την εξουσία γίνεσαι κύριος, όμως παύεις να είσαι ποιητής», λέει ο Μάνος Λουκάκης

«Η ποιητική προσπέλαση της πραγματικότητας περιέχει τον όρο της καταγωγής. Του τόπου και του χρόνου μας. Του γενέθλιου γεγονότος μας, στο κάτω κάτω. Μου κινούσε πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αναγωγή σε διαρκείς ποιητικές αξίες κάποιων ποιητικών έργων με σαφέστατη την ώρα και τον τόπο τους. Πιστεύω πως αυτό ακριβώς είναι ό,τι θα λέγαμε πολύ απλά δουλειά του ποιητή, για να μην καταφύγουμε σε ηχηρότητες και μεγαλοστομίες. Είναι θλιβερή παρεξήγηση που ορισμένοι ποιητές αντιλαμβάνονται με στενοκαρδία και στενομυαλιά την έννοια του ποιητή ή του ανθρώπου εν γένει του στίχου ως γενικώς και αορίστως "καθολική συνείδηση υπεράνω γλώσσης, χώρου και εποχής". Εγώ αντίθετα πιστεύω πως η ποιητική συνείδηση είναι επώδυνα συγκεκριμένη. Και αυτό το επώδυνο και το συγκεκριμένο είναι και ο όρος της καθολικότητάς της, όποτε εννοείται την επιτυγχάνει».


«Οι ανατροπές των σοσιαλιστικών συστημάτων χρεώνουν την πραγματικότητα την ιστορική, όπως τη ζούμε σήμερα, με μίαν ήττα πρωτοφανούς βάθους. Κι αυτή η ήττα περνάει αυτούσια στη συνείδησή μας. Το πώς, όμως, η συνείδησή μας συμπεριφέρεται προς αυτήν την ήττα και πώς την καλλιεργεί μέσα της ως βίωμα, στάση και πάθος, αυτό -όπως πάντοτε εξάλλου- είναι θέμα μυθικής και ηθικής τάξης του καθενός προσωπικά. Σε ό,τι πάντως με αφορά, δεν προσδοκώ καθόλου σίγουρα "ανάσταση νεκρών", όμως πιστεύω απόλυτα σε ζωή του "μέλλοντος αιώνος". Είμαι σαφής».

Μάνος ΛΟΥΚΑΚΗΣ: ΠΡΟΤΟΥ ΧΑΡΑΞΕΙ

Άλλο δε σάλεψε

Το σύρμα στο μπαλκόνι απ` τον αέρα

Πίσω απ` το τζάμι σκύβεις πάλι,

Όλες τις φράσεις

Τις αρμόζει πρόωρη συγγνώμη,

Και μια ανεπιθύμητη στιγμή ηλιοφάνειας

Στην κάτω αριστερή γωνιά

Του κρεβατιού.

greekbook-lukakis-

πηγη:newpost.gr, Ελευθεροτυπία - 02/01/2003,